केपलरवासी

मिट्टी का तन, मस्ती का मन, क्षणभर जीवन, मेरा परिचय – हरिवंशराय बच्चन

Month: जानेवारी, 2012

दिवस २९ – (८ जानेवारी २०१२)

१) मागचा आठवडा ४ दिवसांचाच होता, तसे पाहायला गेलो तर मागचे ४ आठवडे हे ४ दिवसांचे होते. डिसेंबर महिना खरोखर निवांत होता. पण आता हळु हळु काम पुन्हा वाढु लागले आहे. शिवाय हा जानेवारी महिन्याचा दुसरा आठवडा सुरु झाला आहे तरी हिमवर्षाव अजुनही झाला नाही. काही कळत नाही. मागच्या वर्षी डिसेंबर मधे तर बर्फ पडुन पडुन डोक्याला ताप आणला होता. त्यावेळचे फोटो फार भन्नाट आहेत. जर तुम्हाला पहायचे असतील तर टाकतो.


२) सध्या आम्ही इथे माफिया नावाचा एक खेळ खेळतो आहे. आपल्याकडे राजा, राणी, चोर, शिपाई कसा खेळतो, अगदी तसाच. याविषयी सविस्तर लिहिन कधीतरी.


३) “In Time” नावाचा एक चित्रपट पाहिला, चित्रपट एवढा आवडला नाही, पण विषय फार ओळखीचा तरीही अनवट होता. हि कथा त्या कथाकाराला कशी सुचली असेल त्यालाच माहीत पण मला विषय फार आवडला. टाईमपास म्हणुन एकदा fast forward मधे पाहु शकता.


४) शनिवारी रात्री मित्राच्या बायकोचा वाढदिवस असल्यामुळे जेवणावळ झडली, आणि झोपायला रात्रीचे ३ वाजले. मग दुसरा दिवस असाच गेला. दुपारी मॉलमधे गेलो होतो, कधीनाही ते मला कपडे आवडले आणि शॉपिंग झाली. माझ्या एका मित्राला कॅलिग्राफि आवडते, त्याच्यासाठी एक पेनचा सेट घेणार होतो पण बायको म्हणाली यापेक्षा चांगले मिळतील नेटवर, मग काय, शिस्तीत पेन सेट पुन्हा रॅकवर ठेवला.


५) मला इथे सुवासिक मेणबत्त्या मिळतात त्याचे फार आकर्षण आहे. थंडी मधे आगिच्या दर्शनानेही थोडा उबदारपणा येतो.


६) मला एक फाउंटन पेन ही घ्यायचे आहे, कधी घेणार ते माहित नाही.


७) जगजितसिंग आता आपल्यात नाहित, यावर अजुनही विश्वास बसत नाही. 😦


६) मला कोणी खालिल संस्कृत वाक्याचा अर्थ सांगेल का?

“विरहोपि संगम: खलु परस्परसंगतं मनो येषाम्।”



– आपला (आपल्या पासुन ६०० प्रकाशवर्षे दुर असलेला) केपलरवासी

दिवस २६ – (५ जानेवारी २०१२)

आज एक मस्त कविता सुचली. पण ब्लॉगवर टाकली नाही. मला माझे एक पुस्तक छापायचे आहे. पण माहित नाही कधी.


नीरजाच्या ब्लॉग चाळताना एक भन्नाट वाक्य सापडलं

“Lavish is vulgar, nudity isn’t.”

जबरदस्त!!! मला पटलं. कधी कधी एखाद्या टिपीकल लग्नात नखशिखान्त दागदागिने घालुन सजलेली बाई किती हिडिस दिसते, अन कधी साध चाफ्याचं फुल केसात माळलेली साधी मुलगी पुन्हा मागं पहायला उद्युक्त करते.
सध्या इथे थंडी प्रचंड वाढली आहे. -१३ काल रात्रीचे तापमान. वाट.


आज सकाळी ६ वाजताच जाग आली. नंतर रात्री पडलेलं स्वप्न आठवलं. मला नाहीतर रात्री पडलेली स्वप्न आठवत नाहीत. पण आज आठवलं ते असं, “रात्रीची वेळ, मी गच्चीत उभा होत्तो आणि अचानक आकाशातुन विमानाचा आवाज, ते विमान डकटेल्स मधल्या बल्लु च्या विमानासारखे होते. आणि पाहता पाहता त्या विमानाने दिशा बदलली आणि ते वेगाने जमिनीकडे येऊ लागले. आणि थोड्याच वेळात ते एका देवळावर पडले.” याचा अर्थ काय मला माहित नाही आणि जाणुन घ्यायची इच्छा नाही. मी मानत नाही.


काल बायकोने माझ्या कविता तिच्या मैत्रिणीला वाचुन दाखवल्या, त्यावर तिची मैत्रीण म्हणाली, “आपण आयुष्य खेचत राहतो, हि लोक आयुष्य खर्‍या अर्थाने जगतात.” मला अजुनही ती असे का म्हणाली ते झेपले नाही. असो. आणि गम्मत म्हणजे बायकोलाही स्वप्न पडले त्यात मी हरवलो असे तीने पाहिले. जाम टेंशन मधे होती सकाळी 🙂


सध्या शॉर्टफिल्मच्या स्टोरीबॉर्डमधे व्यस्त आहे. मजा येते आहे. पण बराच वेळ खाणारे काम आहे. एकदा स्टोरीबोर्डींग संपले कि मग पाहु पुढे कसे काय करायचे. अजुनतर हे पण ठरले नाही कि हि शॉर्टफिल्म हिंदी, मराठी का इंग्रजी मधे करायची. कलाकार पण शोधायचे आहे. बरेच काम आहे. कधी करणार ते माहित नाही. शेखर कपुर ने म्हटले आहे त्याच्या ट्विटर वर कि क्रियेटिवीटीमधे सगळ्या महत्वाचे तिन शब्द म्हणजे I dont know. किती खर आहे. सध्या डोळ्यासमोर फक्त हातात घेतलेले काम पुर्ण करण एवढंच मनात आहे. पाहुयात. पण मनात कुठेतरी वाटतय कि फिल्म मेकिंग जमेल आपल्याला म्हणुन. आणि हि शॉर्टफिल्म बनवणे हा माझा माझ्यावर केलेला विजय असेल. ईन्शा-अल्ला!!!


– आपला (आपल्या पासुन ६०० प्रकाशवर्षे दुर असलेला) केपलरवासी

दिवस २३ – नववर्षाच्या हार्दिक शुभेच्छा (२ जानेवारी २०१२)

सर्व वाचकांना नववर्षाच्या हार्दिक शुभेच्छा. नविन वर्ष आपल्याला आणि आपल्या आप्तस्वकियांना आनंदाचे आणि भरभराटीचे जावो.
बरेच दिवस इथे लिहिले नाही. मला दर दिवशी काही तरी इथे लिहायचे होते. पण काम वाढले, पाहुणे आले, वेळच नव्हता अशी तद्दन फालतु कारणे मला द्यायची नाहित, ज्याला लिहायचे असते तो कसाही लिहितो. खरतर मला काय लिहायचे हेच सुचत नव्हते. तश्या बर्‍याच गोष्टी केल्या मागच्या काही दिवसात…
मी शॉर्टफिल्म ची स्क्रीप्ट लिहिली, डोन २ पाहिला, ख्रिसमस साजरा केला, हॉवर्डमधे जाऊन आलो, वादळी पावसात उगाचच भटकलो, MI4 पाहिला.


१) मी माझ्या एका (ऑफिसमधल्या) मित्राला जेंव्हा सांगितले कि मी ब्लॉग वैगेरे लिहितो तर त्याने मला विचारले कि तु नाटक का नाही लिहित. तो पर्यंत माझे लेखन ललिल प्रकारात मोडत होते. तसे पाहिले तर ९०% आंतरजालावरिल मराठी ब्लॉग हे एकतर कविता किंवा ललित लेख यातच मोडतात. तसे काही अपवाद आहेत. असो. पुन्हा मुळ विषयाकडे वळुया. तर त्या मित्राने विचारल्यानंतर मी जरा कथा लिहिण्याचा प्रयत्न केला. तसा तो इयत्ता पहिलीच्या लायकिचा होता असे माझे प्रांजळ मत अजुनही आहे. मला जी ए कुलकर्णींच्या out of the box उपमांचा दाखला देऊन लिहिलेल्या कथा आवडतात. त्या कथा प्रकाराला काही तरी शास्त्रिय नाव आहे. आता आठवत नाही. त्याचप्रमाणे अस्मादिकांचे शॉर्ट फिल्म बनवायचे स्वप्न फार पुर्वीचे आहे. मी एकदा तसा प्रयत्नही करुन पाहिला होता, शुटिंगही छान झाले होते, पण साऊंड एडिटींगमधे प्रॉब्लेम झाला आणि सगळेच गंडले. पडद्यावर नुसतीच खर खर आली. पण त्यावेळी बरेच काही शिकलो. त्या गोष्टीला आता तिन वर्षे झाली असतील. त्याचे फुटेजही हरवले आहे बहुतेक…:( वाईट वाटते. पण असो. मागच्या आठवड्यात एक झकास स्क्रिप्ट लिहिली आहे. त्याच्यावर काम सुरु केले आहे. लोकेशन झाली आहे. आता अ‍ॅक्टर्स शोधतो आहे. संपुर्ण स्क्रिप्ट लिहिण्याचे माझे एक स्वप्न तरी पुर्ण झाले आहे. आता एक चांगली (उत्तम निर्मिती मुल्ये) असलेली शॉर्टफिल्म बनवायची आहे. आता बायको म्हणते आहे कि चुकिच्या प्रोफेशन मधे आला आहेस.


२) डॉन ३ पाहिला. तसा पाहिला तर चित्रपटात हिट होण्यासाठी लागणारा सर्व मसाला आहे. उत्तम निर्मिती मुल्ये आहेत, चांगले अभिनेते व अभिनेत्री आहेत. परदेशी चित्रीकरण आहे. पण तरिही मला हा चित्रपट नाही आवडला. चित्रपट पहिल्या फ्रेमपासुनच दर्शकांच्या मनाची तयारी करुन घेतो कि हा चित्रपट हॉलिवुडच्या दर्जाचा आहे आणि बॉलिवुडसारखा फारतु रडगाणे वैगेरे यात नसणार आहे. आणि पहिला एक तास दर्शकालाही हे पटते आणि त्याच्या अपेक्षा वाढतात. पण नंतर हा चित्रपट इतर हिंदी चित्रपटांच्या मार्गाने जातो. तसेच मला त्याच्या कथेमधेही दोष आढळले आणि सगळ्यात महत्वाचे म्हणजे कुठल्या बहिणीच्या मनात आपल्या भावाच्या खुन्याबद्द्ल मनात प्रेम उत्पन्न होईल? मला या चित्रपटात सगळ्यात जास्त आवडलेला भाग म्हणजे ह्र्-तिक आणि प्रियांका चा बॅले. जबरदस्त सिन आहे तो. मास्टरपिस.


३) मागच्या आठवड्यात हॉवर्ड युनिव्हर्सिटीमधे जाऊन आलो. मस्त वाटले. कॉलेजमधे असताना कधी वाटलेही नव्हते कि मी एक दिवस इथे येईल. इथे प्रवेश नाही मिळाला पण पाहिला तर मिळाले. कदाचित भविष्यात प्रवेशही मिळेलही. पाहुया.


४) काल फेसबुक वर जगजीतचे चिठ्ठी ना कोई संदेश हे गाणे त्याच्याच काही फोटोंचा व्हिडियो बनवुन टाकले होते. काळजात काहीतरी दुखले.


– आपला (आपल्या पासुन ६०० प्रकाशवर्षे दुर असलेला) केपलरवासी

दिवस १३

डोळयात उतरले पाणी, पाण्यावर डोळे फिरती.
दुःखाचा उतरला पारा, या नितळ उतरणी वरती
– ग्रेस



१) कवी ग्रेस यांना साहित्य अकादमी पुरस्कार जाहिर झाला. पण कविवर्य ग्रेस यांना पुरस्कार मिळाला पण तो त्यांच्या ललित लेखासाठी. असो त्यांच ललित लेखन ही काही कमी नाही. पण सहज माझ्या मनात विचार आला.आज लोकसत्ता मधे वाचले कि जेंव्हा कवि ग्रेस यांना विदर्भ भुषण हा पुरस्कार जाहिर झाला होता त्यावेळेस त्यांनी सांगितले होते कि

“आता हा पुरस्कार घेऊन मी काय करु, जर मला हा पुरस्कार आणि हे १ लाख रुपये १० वर्षापुर्वी मिळाले असते तर मी शँपेन आणि सिगारेट ची अजुन जास्त मजा घेतली असते.”

सध्या ग्रेस दवाखान्यात कर्करोगावर उपचार घेत आहेत. ग्रेस यांच्या कवितेची ओळख प्रथम मला झाली ती म्हणजे भय इथले संपत नाही या महाश्वेता मालिकेत लतादिदींनी गायलेल्या गीतातुन, नंतर मग मी ह्र्द्यनाथांच्या भावसरगम मधे जाउ लागल्यावर मला ह्र्द्यनाथ आणि ग्रेस यांच्यातील स्नेह समजला. मला ग्रेसच्या कवितेची ओळख ह्र्द्यनाथांच्या संगितातुन झाली असे म्हणणे इष्ट ठरेल. ग्रेसवर टिपण्णी करायची माझी लायकी नाही पण मनात मला काही साठवुन ठेवायचे नाही म्हणुनच तर इथे टोपणनावाखाली लिहितो आहे. तर ग्रेसच्या काही कविता खरोखर दुर्बोध आहेत, पण काही कविता इतक्या उच्च दर्जाच्या अभिजात आहेत कि बहुसंख्य लोकांना त्याच्या सुबोध कविता वाचुन असे वाटु लागते कि आपल्याला ग्रेस कळला आणि बाकिच्या ग्रेस न कळणार्‍या लोकांपेक्षा आपला बुध्यांक जास्त आहे. असो. पण ग्रेस सर आपले हार्दिक अभिनंदन!!! आणि आपल्या आरोग्यासाठी खुप खुप शुभेच्छा!!! लवकर बरे व्हा आणि आणखी लिहा. मला आवडणार्‍या ग्रेस च्या बर्‍याच कविता आहेत पण त्यातल्या त्यात मला आवडलेले एक कडवे –

“गाय जशी हंबरते, तसेच व्याकूळ व्हावे
बुडता बुडता सांजप्रवाही; अलगद भरूनी यावे.”
– ग्रेस



२) जोवर मनातले व्यक्त होत नाही, तोवर फार घुसमट होते. मग हे व्यक्त होणे एखादया जुन्या मित्राबरोबर भडाभडा बोलणे असेल किंवा असेच एका अपरिचीताबरोबर बस मधील संभाषण असेल. एखाद्या चित्रकारासाठी व्यक्तता म्हणजे चित्र असेल, तर एखाद्या गिर्यारोहकासाठी व्यक्तता म्हणजे एखादे शिखर काबिज करणे असु शकते. कोण्या विद्वानाला रोज काही बॉद्धीक काम केल्याशिवाय अन्न गोड लागत नसेल. मला माझ्या कंपनीतील एक मॅनेजर माहित आहे, जो एक उत्तम चित्रकारही आहे. तो मला सांगायचा कि एखादया आठवड्यात कुंचला हातात घेतला नाही तर चुकचुकल्या सारखे वाटते. मी आठवड्यातुन दोनदा तरी ग्रंथालया जातो, तेथील ग्रंथपाल बांगलादेशी आहे. त्या मी भेटलो कि तो अर्धातास तरी त्याच्या भारतातल्या दिवसांबद्द्ल बोलत रहातो. व्यक्त होणे फार महत्वाचे आहे. मनाचा प्राणवायु आहे.प्रत्येक माणसाला व्यक्त व्हायचे असते. आपल्या अस्तित्वाची समोरच्या माणसाने दखल घ्यावी अशी प्रत्येकाची सुप्त इच्छा असते. सध्याच्या एवढ्या जलद गती ने धावणार्‍या जगात माणसं व्यक्त होण्याचे विसरतात, आणि त्यांना ते विसरलेत हे ही कळत नाही. मग सुरु होते नुसती घुसमट. आपण कधी विचार केला आहे का? कि माझ्या साठी व्यक्त होणे म्हणजे काय आहे? कुठल्या रुपाने व्यक्त झाल्यावर तुम्हाला स्वतःची पुनर्निर्मिती केल्याचे सुख मिळते?


३) उस्ताद बिस्मिल्लाह खानसाहेब त्यांच्या अंतिम दिनांमधे रुग्णालयात होते. एके दिवशी त्यांनी आपला हात वर केला, त्यांच्या जवळच्यांना वाटले त्यांना पाणि वैगेरे पाहिजे असेल, म्हणुन त्यांनी जवळ जाऊन विचारले कि “क्या हुआ?”. उस्ताद्जी शांतपणे उच्चारले कि “मै मनही मन एक तान गुनगुना रहा था, भैरवी अच्छी जमी थी, तो मैंने दाद दे रहा था. इसिलिए हाथ उठाया ” आता काय बोलावे.


४) अल बिरुनि आसन्नमरणावस्तेत असताना त्याला एका गणिती प्रश्नाबद्दल जाणायचे होते. त्यासाठी त्याच्या एका मित्राला त्याने बोलावले होते. मित्राने त्याला त्या गणिताबद्दल सांगितले. आणि मग काळजी पोठी म्हणाला की अशा अवस्थेत तू हा विचार का करतो आहेस? तर बिरुनी म्हणाला ‘मी मरताना ह्या प्रश्नाचे उत्तर समजून मेलो तर बरे का न समजता मेलो तर बरे राहिल?’


५) जिमी हेंड्रिक्स हा अमली पदार्थांच्या नशेमधे नवीन अवघड चाली बनवायचा आणि गिटारने वाजवायचा, पण त्याच चाली सकाळी (नशा उतरल्यावर) तो त्याच आत्मविश्वासाने तशाच्या तशा वाजवायचा.


६) कारगिल लढ्यामधे लढलेल्या कित्येक हुतात्म्यांची बोटे मरणानंरही ट्रिगरला आवळलेली होती. हि लोके स्वत:ला एवढे अलिप्त कसे ठेवु शकतात? एवढी कर्तव्य्-निष्ठा कुठुन येते? त्यांना मरणाची भिती का नसते? का ते मरणाची भीती विसरतात. कुठेतरी वाचल्याचे आठवते कि “Courage is not absent of fear, courage is overcoming fear.” भीती सगळ्यांनाच वाटते, जो इतरांपेक्षा जास्त वेळ तग धरतो तो धाडसी असे साधे गणित असते. पण लोक प्रश्नानेच घाबरतात.


७) कंपनीने नविन नियम काढला आहे कि Office मधे internet चा वापर वैयक्तिक कारणासाठी करु नये, जो सापडेल त्याला (कंपनीतुन) कमी करण्यात येईल. त्यामुळे यापुढील पोस्ट कधी येईल सांगता येणार नाही. पण मी प्रयत्न करेन जास्तित जास्त वेळा लिहिण्याचा…

– आपला (आपल्या पासुन ६०० प्रकाशवर्षे दुर असलेला) केपलरवासी